Są książki, które czytasz z przyjemnością. Są takie, które czytasz z ciekawością. A potem jest Łowca — książka, którą czytasz z ciężarem w klatce piersiowej.
Tom pierwszy cyklu o komisarzu Sikorze.
Łowcę przeczytałem jakiś czas temu i teraz postanowiłem wrócić do całej serii od początku. Kościelny to autor, przy którym nie można przejść obojętnie. 🖤
Bohaterze, który nie jest ulubieńcem przełożonych. Człowieku, który zna prawo — i wie jak bardzo potrafi ono zawieść.
Kościelny nie buduje tu świata fikcji. On pokazuje świat, który istnieje. Gdzieś za zamkniętymi drzwiami, w cieniu, w miejscach, do których nikt nie chce zaglądać. Dzieci, które nie mają głosu. System, który patrzy w drugą stronę. I człowiek, który pewnego dnia postanawia, że ma już dość czekania na sprawiedliwość, której nie ma.
Sikora ściga mordercę. Mordercę, który zabija pedofilów. I gdzieś w głębi duszy — sam nie wie czy powinien go złapać.
Czytasz i coś w środku zaczyna pękać. Bo kibicujesz komuś, komu kibicować nie powinieneś. Bo rozumiesz motywacje, których rozumieć nie chcesz. Bo ta historia jest zbyt blisko prawdy, żeby można było odłożyć ją spokojnie na półkę i zapomnieć.
Długo po ostatniej stronie siedzisz w ciszy. I nie wiesz czy bardziej boisz się Łowcy — czy świata, który go stworzył. 🖤
Są miejsca, do których człowiek nie powinien wchodzić. Nie dlatego, że zabrania mu prawo. Nie dlatego, że brakuje mu odwagi. Ale dlatego, że...
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz